Cottage House

Η κατοικία αναπτύσσεται ως μια χαμηλή σύνθεση με υπερυψωμένο κεντρικό τμήμα, ενταγμένη ήπια στο ανοιχτό τοπίο. Οι διαδοχικοί όγκοι και οι διαφορετικές στάθμες των στεγών διασπούν τη συνολική κλίμακα, δημιουργώντας μια μορφή που παραπέμπει στη γνώριμη αρχιτεκτονική της ελληνικής υπαίθρου χωρίς να την αντιγράφει μηχανικά.

Η εξωτερική ταυτότητα βασίζεται στον διάλογο τριών κύριων υλικών: του θερμού επιχρίσματος, της φυσικής πέτρας και του εμφανούς ξύλου. Η πέτρα αποκτά δομικό και μορφολογικό ρόλο, επενδύοντας συμπαγείς όγκους, υποστυλώματα και την υψηλή καμινάδα που λειτουργεί ως κατακόρυφο σημείο αναφοράς. Οι ξύλινες δοκοί, τα ξήλινα κουφώματα και τα πολύχρωμα κεραμίδια προσθέτουν βάθος και θερμότητα, ενώ οι γήινες αποχρώσεις ενοποιούν τις διαφορετικές επιφάνειες.

Κεντρικό στοιχείο της πίσω όψης αποτελεί η εκτεταμένη στεγασμένη βεράντα. Η ξύλινη στέγη στηρίζεται σε λιθόκτιστα υποστυλώματα και δημιουργεί ένα βαθύ, προστατευμένο κατώφλι ανάμεσα στην κατοικία και τον κήπο. Η υπαίθρια ζώνη αναπτύσσεται σε διαδοχικές βαθμίδες τύπου κερκίδας, διευρύνοντας τον χώρο παραμονής και οργανώνοντας ομαλά τη μετάβαση προς το φυσικό έδαφος. Τα μεγάλα ανοίγματα κάτω από το στέγαστρο ενισχύουν την οπτική επικοινωνία με την αυλή, ενώ το βάθος της κατασκευής προσφέρει ουσιαστική σκίαση.

Η είσοδος διαμορφώνεται πιο διακριτικά, μέσα από μια μικρότερη ξύλινη κατασκευή που πλαισιώνεται από λιθόκτιστες επιφάνειες. Έτσι αποκτά σαφή αναγνωρισιμότητα χωρίς να ανταγωνίζεται την κύρια βεράντα. Στον περιβάλλοντα χώρο, οι ακανόνιστες πλάκες πορείας χαράσσουν ήπιες διαδρομές πάνω στο γρασίδι, ενώ τα χαμηλά δέντρα και οι περιορισμένες φυτεύσεις διατηρούν ανοιχτή τη θέα προς την κατοικία. Η στιβαρότητα της πέτρας από το Στενάρι Καβάλας το κίτρο και το τουβλάκι εξισορροπείται από τη ζεστασιά του ξύλου, συνθέτοντας μια αρχιτεκτονική έκφραση οικεία, γήινη και προσαρμοσμένη στην καθημερινή υπαίθρια ζωή.